Viviana over donor worden, een mogelijke match zijn en de impact van stamceldonatie
In 2021 meldde Viviana zich aan als stamceldonor, zonder te weten of daar ooit iets uit zou komen. Twee jaar later kreeg ze onverwachts het telefoontje dat ze een potentiële match was voor een patiënt. In dit verhaal vertelt ze hoe zij het donatieproces heeft ervaren en waarom ze anderen wil aanmoedigen om zich ook aan te melden.
Page content
“Misschien kon ik iemand helpen”
Ik besloot stamceldonor te worden nadat iemand die ik ken een bericht op social media had geplaatst met de oproep om donor te worden. Een familielid van haar had stamcellen nodig en dat motiveerde mij om mij aan te melden en te kijken of ik misschien kon helpen.
Dat was ergens in 2021 of 2022. Op dat moment schreef ik me eigenlijk in zonder verwachtingen. Ik hoopte natuurlijk dat ik ooit iets voor iemand kunt betekenen, maar je denkt niet direct dat je echt een match zult zijn.
Een waardevol telefoontje
Rond eind 2023 kreeg ik te horen dat ik een potentiële match was. Dat was eerlijk gezegd best een shock, omdat ik eigenlijk niet had verwacht dat je na registratie daadwerkelijk wordt opgeroepen voor iemand.
Tegelijkertijd voelde ik me heel blij en dankbaar dat ik de kans kreeg om iemand te helpen en mogelijk zelfs een leven te redden. Uiteindelijk vond de donatie begin 2024 plaats.
Wat het voor mij extra bijzonder maakte, was het besef dat het mij relatief weinig kostte, terwijl het voor de ontvanger echt alles kan betekenen.
Een duidelijk en soepel proces
Het hele proces verliep heel duidelijk en soepel. Nadat ik het telefoontje kreeg dat ik een potentiële match was, doorliep ik alle medische controles die via Matchis nodig waren. Toen alles was goedgekeurd, kon ik naar het ziekenhuis voor de daadwerkelijke donatie.
Van het eerste telefoontje tot aan de donatie duurde het traject ongeveer vier maanden.
In het ziekenhuis werd ik ontzettend vriendelijk ontvangen. Het personeel stelde mij direct op mijn gemak, omdat iedereen precies wist waarvoor ik daar was. Ik voelde me goed begeleid tijdens het hele proces.
De donatie zelf
De stamceldonatie verliep uiteindelijk vrij snel, omdat mijn lichaam vooraf veel stamcellen had aangemaakt door een stofje wat ik de week van te voren heb toegediend.
Ik weet niets over de patiënt die mijn stamcellen heeft ontvangen, maar het idee dat ik iemand op zo’n belangrijke manier heb kunnen helpen, betekent al heel veel voor mij.
Snel weer de oude
Na de donatie voelde ik mij over het algemeen goed. Ik was wel een beetje moe, maar na ongeveer twee dagen voelde ik mij alweer helemaal normaal.
Dat maakte voor mij nog duidelijker hoe bijzonder stamceldonatie eigenlijk is: een relatief kleine inspanning kan voor iemand anders letterlijk van levensbelang zijn.
“Je kunt iemands leven redden”
Tegen mensen die nog twijfelen om zich aan te melden als stamceldonor zou ik willen zeggen: doe het.
Je hebt de kans om mogelijk iemands leven te redden. En eerlijk gezegd: wat is er mooier dan iemand de kans geven om zijn of haar leven verder te kunnen leven?
